Теророт е сèпроникнувачки страв со кој некој или нешто се обидува да нè увери да го направиме точно она што го сака.

– Со убав збор можете многу да направите, но со убав збор и со пиштол – можете многу повеќе –  се осврна на својот последен „деловен“ успех, Ал Капоне, еден од шефовите на мафијата кој предизвика најмногу страв кај луѓето со кои бил во контакт.

Психологијата на стравот и користењето на стравот во секојдневните стратегии, е најчестиот облик на човечкото и ѕверското остварување на ултимативните цели. Иако се чини идентична и ретка, тактиката на стравот, всушност, е сèприсутна, од политичките кампањи, преку маркетингот на медицинските производи, до собирање „стада“ од страна на верските заедници.

Секогаш некаде во позадината ќе слушнете дека: ако не го направите она што ви се препорачува, следува казна, последица, страдање. Кога таквите тактики ќе го земат својот насилен и девастирачки облик на повредени тела, искинати утроби и обезгалвени луѓе, се повлекуваме во своите ментални, општествени и етно-религиски бункери, од кои ѕиркаме и возвраќаме на теророт, или го молиме Бога да нè спаси и да не ни се повтори. И тоа е, всушност, она што му треба на теророт – луѓе во глувчешка дупка, кои не размислуваат, кои се откажуваат од своите соништа, цели и радости. Луѓе кои со заматен ум не се во состојба да го согледаат светот, да ја видат личноста до себе, да пружат рака, поделат среќа или тага. Тоа е единствената ултимативна цел на секој терор.

Париз, еден од малубројните светски градови – синоним за романса, љубов и скриени сништа, е на удар на теророт. Луѓе изгубија членови од семејства, пријатели, сестри, ќерки, другари од школо, соседството… Сочувство за сите. Тагата и болката, која блиските на жртвите ја чувствуваат, не може ниту малку да се ублажи. Може да се разбере само со молк. Со тишина. И не е само Париз. Само два дена пред тоа беше и Бејрут со десетици убиени и стотина ранети. Деновиве, пак, во џамија во  Багдад, ИСИС уби 19 луѓе и рани десетици други. Не така оддамна во Руанда беа убиени меѓу 500 илјади и милион луѓе, во еден, дотогаш, невиден терор, во кој луѓето се убивани на начини кои човечкиот мозок дотогаш не можел ниту да ги замисли.

 И Сребреница и Вуковар, кои се во срцето на Европа, не се случија пред 100-тина години. Повеќето од нас од тоа време сè уште сме живи и паметиме, се сеќаваме во некој дел од душата.  Каде и да се случи, и со што и да се спроведува, целта на теророт секогаш е иста. Да им се одземе животот на луѓето. Да им се направи бесмислен, јаден, мизерен и неслободен. Да им се одземе насмевката.

Први на линијата на одбрана од теророт се новинарите и медиумите за кои новинарите пишуваат, снимаат, говорат. На нас е одговорноста да осигураме општествен простор во кој луѓето ќе се препуштат на почитување на болката, страдањето и смртта, но, нема да останат замрзнати во таа состојба. Наша е задачата да осигураме простор во кој луѓето ќе сонуваат, ќе раѓаат, ќе се радуваат и ќе се сакаат. Наша е одговорноста да се спротивставиме на теророт на првата линија на одбраната, таму каде што теророт започнува – со збор и со намера. Нашето оружје е вистината. Со тоа што, овој пат не молиме, туку повикуваме.

Драги колешки и колеги, ве повикуваме да ни се придружите во отпорот кон теророт. Апелираме до сите кои учествуваат во креирањето и пренесувањето на информациите во овие трагични настани, да се откажат од борбата за „публика“ со скандалозни известувања, подигнување тензија, ширење стеротипи и страв. Зашто ширењето страв е главниот инструмент на теророт, а во тој случај ние сме неговото најсилно оружје и орудие. Апелираме до сите медиуми со своите примери да ги поттикнат граѓаните на еден мирен и достоинствен отпор кон теророт. Заедно да застанеме на ставањето крај на болните умови, болните стратегии и крвави сцени. Ве повикуваме да се држиме до најголемите вредности на професијата на која ѝ служиме, и секој изговорен или напишан збор да го ставиме на чувствителната вага на моралот, етиката и почитта, пред да го пуштиме од нашата редакција. Ве повикуваме на цврст, достоинствен и нескршлив отпор кон сè што значи терор и што теророт сака да ни наметне. Без медиумите, без нашето ширење на стравот – теророт е само трагичен случај, после кој побогати за болка и искуство, одиме понатаму, и ги почитуваме, пред сè, животот, слободата и правото на сонување.

Во име на проектот „Медиумски круг“

Партнерство за социјален развој– Хрватска

Асоцијација за истражување комуникации и развој „Паблик“– Македонија

Здружение на новинари- БИХ– Босна и Херцеговина

Јуком-комитет на правници за човекови права– Србија

Независно друштво на новинари Војводина– Србија

Институт за јавна политика– Црна Гора

Претходни објави (Previous article)Водич за новинари за известување за бегалската криза
Следни објави (Next article)Презентиран индексот на клиентелизам во медиумите